गजल

चाहिदैन तिम्रो माया भो अब चहिन्दैन

खानु कसम खाइसके भो अब खाइन्दैन

तिम्रो खुसि किन्न मैले सारा सपना बेचिसके

आफ्नै छाना चुहिएपछि अरुको छाना छाइन्दैन

कति प्रयत्न गरियो कति कस्ट सहियो

तिम्रो माया पाउने आशमा अब फेरी धाइन्दैन

धेरै दुखाए आफ्नो मुटुलाई आसु पिलाए प्याश मेट्नलाई

मृत आत्माको घाउमा मलहम अब लाइन्दैन

जिउनु न मर्नुको दोधारमा छु मृत्युको खुला संसारमा

छटपटी मै खुसि छु प्रिय भो अब दया पनि चाहिन्दैन 

अभाव

जिन्दगीमा धेरै कुरा पाए मैले

तेही जिन्दगीले तिरस्कृत गर्यो अहिले

केहि पाउने आशले केहि गर्ने उद्धेस्यले अघि बढेठे

तर सायद भाग्यले थगेछ अहिले

सम्पन्नताको जिन्दगि त नपाएको कहाँ हो र

त्यहि सम्पन्नतामा पनि अभाव रहेछ अहिले

शारीरिक रुपमा अपाङ्ग नभएता पनि

मानसिक रुपमा अपाङ्ग भएको छु अहिले

साथ दिन्छु भन्ने आफन्तहरु बाट नै

तिरस्कार अनि अपहेलना पाइरहेछु अहिले

                         

                                नारायण अभाव

सत्यता

भनौ त के अब म मेरो राम कहानी
सक्दैनौ होला सुन्न तिमीले त ,लाग्ला तिम्लाई कहाली

के सोचेथे जीवनलाई के भयो अहिले
सम्झेको अनि चाहेको बस्तु पाइन अहिले

आशै आशामा कल्पनाको बुइ चढेर जान्थे मा माथि माथि
बालुवाको महलमा जिबन बिताउने सपना नदेख भन्थे साथी

के यहि हो त जिबन के यतिकै होलत ?
सधै एकै नास कहाँ होला र ! आउला नि हाम्रो पनि दुख पछि सुख एकपल्ट

तर पनि जिबन जानु नै छ जाने नै छ
यो स्वासत सत्य हो भनि सबैले यसलाई मान्नै पर्दो रहेछ

                                            नारायण अभाव

                                           

जिबन

ओइलिएको  फुलभयो  जिबन  फक्रने  कुनै  भरै  छैन

भत्किएको  महल भयो  जिबन  बन्ने  कुनै  आशै  छैन

अधुरेर  गयो  जिबन  पत्तै  नपाई

छिया  छिया  भयो  मुटु  सत्नै  नपाई

पोलेर  आउछ  यो  छाती  सपना  भै  सताउदा

आखामा  छछल्किंछ  आशु  उनिको  याद आउदा

पोखिएको पानी भयो  जिबन  उठाउने  आशै  भएन

सुकेको  रुख भयो  जिबन  पालुवा  लाग्ने  आशै  छैन